Happy 51st Bday Praki!

 

Happy 51st Birthday, Praki!

In every chapter of my life,
You stood just like a dad ;
With gentle words and steady hands,
Through good days and the bad!

Affection wrapped in kindness,
Responsibility worn with pride;
A heart so big, so full of love,
And gratitude, I hold inside!

With laughter that lights up a room,
A wit so sharp and bright;
You turn an ordinary moment,
Into a memory filled with light!

Cricket in your heartbeat,
Devotion in your soul;
Wisdom in your every word,
A faith that makes you whole!

A loving husband, caring father,
A man of grace and charm;
A brother who’s a blessing,
A shield, a guiding arm!

Today we celebrate you,
Your journey, joy, and fun;
May blessings bloom around you,
As your 51has just begun!

Happy Birthday, dear Anna,
May God keep you in His care;
With love, laughter, peace, and health,
Following you everywhere!

 

அன்பின் தீ (The Fire Of Love)

என் நெஞ்சம் சோர்ந்தது — ஆனால் தளரவில்லை,

அன்பின் சுமையால் வலித்தது, ஆனால் உடையவில்லை.

மருந்து வாசம் மிதந்திடும் மாளிகையில்,

மனத்தின் ஓசை மாறாது நின்றது.

அவரின் வலி எனக்குள் ஊறிய தீயாய்,

என் உயிரை எரித்தது — ஆனாலும் ஒளி தந்தது!

அன்பு எனைச் சிதைத்தது, அதே அன்பு எனைச் சிரிக்கச் செய்தது,

கண்ணீர் விழுந்தாலும், கருணை மலர்ந்தது.

நான் நோயாளி அல்ல, நெஞ்சு கொண்ட வீரன்;

துன்பம் எனைத் தள்ளட்டும் — நான் மீண்டும் எழுவேன்!

பாதை முள் கொண்டது, ஆனாலும் நான் நடப்பேன்,

ஏனெனில் என் பாதம் அன்பால் ஆளப்பட்டது.

சில நேரம் ஓடிச் செல்ல மனம் சொல்லும்,

ஆனால் என் மகள்களின் ஒலி —

அது தெய்வீக கீதம் போல என்னை மீட்டெடுக்கிறது.

அவர்களுக்காக, அவருக்காக,

என் உயிர் தீயாய் திளைக்கட்டும்.

அன்பே என் சங்கிலி,

அதே அன்பே என் விடுதலை!

என் சோர்விலும் புனிதம் உண்டு,

என் துயரத்திலும் ஒளி உண்டு —

அது அன்பின்

 தீ,

எப்போதும் அணையாது!

THE CARE TAKER'S HEART!

 

I am weary of corridors washed in white,

of beeping lights that mock the night.

The air smells sharp, of steel and sorrow—

I wake today, and dread tomorrow.

I love him still, with all I am,

yet love now aches like an old, tired psalm.

My hands have learned the healer’s art,

while no one tends my own faint heart.

I too am patient—silent, unseen,

fragile beneath a practiced sheen.

The weight I bear has softened bone,

I cradle all, yet stand alone.

At times, I dream of running far,

beyond the reach of pain and scar,

where quiet hills and kind winds live,

and I have nothing left to give.

But then—two faces, soft and small,

their laughter echoes through it all.

For them, I stay; for love, I mend,

though tired—still, I will not end.

So let the world, if it can, take heed:

the ones who heal, they too must bleed.

And in my weary, beating part,

still burns the boundless caretaker’s heart.

IAM TIRED BUT I LOVE!

I am tired of white walls and antiseptic air,

the hum of machines pretending to care.

I am tired of waiting rooms that smell like fear,

of doctors’ words I half-hear through tears.

I love him—God, I do—

but love doesn’t refill the cup that’s cracked through.

I pour and pour until I am dry,

while my own pulse whispers, what about I?

I am a patient too, just quieter about it,

bandaged in invisible ways,

my heart bruised from holding strong

too many endless days.

Sometimes I dream of running—

far, far away, where no one needs me.

But then two small faces pull me back,

two bright suns anchoring my sea.

So I stay.

With love and weariness braided tight,

hoping someday someone will see

that the caretaker needs care too,

and that my tired is not unkind—

just human!

The Weight of care

I am tired.

Of corridors that echo grief,

of sterile air and sleepless light.

Each visit folds into the last—

the same white walls,

the same silent waiting.

I love him.

But love has grown heavy,

a duty stitched through bone.

My hands remember every hour,

each trembling cup,

each whispered “it’s alright”

that I no longer believe.

I am a patient too—

unmended, unseen.

My wounds make no sound,

yet they ache all the same.

At times, I wish to vanish,

to walk where no one knows my name.

To rest. To simply breathe.

But then I see my daughters—

their light, their laughter—

and I return.

This is my circle:

love, fatigue, devotion, despair.

I walk it quietly.

Not because I am 

strong,

but because I must.

Is this Love???

 I believed love was mutual. 

Yet here I am, emptied out, still calling it love.

I thought love was give and take.

 But giving yourself away and receiving nothing… maybe that’s love too, just the lonelier kind.

I thought love meant exchange.

 But to lose yourself entirely and be met with silence—perhaps that’s love’s final lesson.

I once thought love was balance. 

Now I wonder if loving is just giving until there’s nothing left to give.

I once believed love was a sharing of souls.

 But to offer mine whole and take nothing in return… is that love, or quiet ruin?

I thought love was a balance of hearts. 

Yet I gave mine entire, and found no echo. Still, I called it love.

I believed love would give as it takes. 

But to surrender oneself fully and be met with absence—perhaps that too bears love’s name.

I once thought love was fairness. 

Now I see it may be devotion that asks for nothing, and leaves only ache behind.

Sasi - Meena anniversary wish

 To My Brother from Another Mother

Two souls intertwined, a story softly spun,

A poet’s heart, an actor’s soul, a life begun.

You, who direct your dreams with passion and care,

She, whose gentle grace fills the very air.

Together you move, a rhythm, a rhyme,

A dance through the chapters, transcending time.

Laughter and whispers, unspoken, yet true,

A love that inspires in all that you do.

May years ahead be a canvas so bright,

Painted with joy, with wonder, with light.

And may your hearts, in harmony stay,

Growing in love, deeper each day.

Happy Anniversary, dear friends of the heart,

A masterpiece of life, each playing your part.

Praki's 50th Bday wish!

 

இனிய பிறந்த நாள் நல் வாழ்த்துக்கள் ...

தாய் தந்தை தமையன் தங்கை இவர்களின் நலம் பேணிய

உன் 50 ஆண்டு கால வாழ்க்கை ...

இன்றைய சந்ததியினருக்கு ஒரு நல்ல பாடம் ...

அன்பு பாசம் நேசம் கடமை ...

இவை மட்டுமே இன்று வரையிலும் உன் உடமை ...

எங்கள் தேவைகள் எதுவாக இருப்பினும்...

இல்லை என்று சொல்லாமல் செய்யத் துணிந்த உன் மனம்...

அதற்கு மறுப்பு சொல்லத் தெரியாதவளுடனான  உன் திருமணம் ...

என் வாழ்வின் பல முக்கிய நிகழ்வுகள்

உன் உழைப்பாலும் உன் தியாகத்தாலுமே  பலிதம் ஆயின …

நம்மிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பினும்...

என் உணர்வுகளுக்கு எப்போதுமே மதிப்பளித்தாய் ...

எனக்குத் தேவையான தருணங்களில்

என்னுடன் நின்றாய்...

சந்தோஷமோ துக்கமோ நீ அதைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்...

முதல் ஆளாய் நான் எப்போதுமே இருந்திருக்கிறேன் ...

அம்மாவின் மறைவிற்குப் பின்...

நீ எனைத் தாயாய் பாவித்த நொடிகள் எனக்குப்  பெருமை....

அப்பா இருந்த போதிலும்

அப்பா மறைந்த பின்னும்

எப்போதுமே நீ எனைப் பெறாத தந்தையாகவே உணர்ந்திருக்கிறேன்...

இப்படி உணர்வுகளும் உரிமைகளும்

பின்னிப் பிணைந்த உறவுகள்

இந்நாட்களில் ரொம்ப குறைவு...

நமக்கு அது வாய்த்தது பெரும் பேறு...

உன்னை நீ பிறந்த தினத்தில் மட்டுமல்ல...

வாழ்நாள் முழுவதும் கொண்டாட

நான் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்...

இவை எதுவும் வெறும் வார்த்தைகளோ ...கவிதையோ...

சபை நாகரீகமோ அல்ல....

என் ஆழ் மனதில் உள்ள நன்றியின் வெளிப்பாடு....

இன்னும் இனிமையாக செழுமையாக

நீ வாழ்க பல்லாண்டு!

உன் அன்பாலும் ஹாஸ்யத்தாலும்

உன் உறவுகளின் உலகாண்டு !

22 Years of Us — A Poem for My Husband!

22 years ago,

I said “yes” to a man whose heart I barely knew —

and yet somehow, my soul already did.

Since then, we’ve built a life stitched together

with laughter, late-night talks, silent understandings,

and the kind of love that doesn’t need many words.

We’ve walked through sunshine and storms,

through seasons of joy and chapters of pain.

We’ve seen dreams come true,

and faced moments that tested every ounce of our strength.

But through it all, we stood — side by side —

never perfect, yet always together.

You have fought battles life unfairly handed you,

and you did it with courage that left me in awe.

Cancer tried to shake us,

but it only reminded me of the fire within you —

the fighter, the survivor,

the man whose strength is quiet but unbreakable.

You’re not one for grand expressions or flowery words,

yet your love shows up —

in the way you care for our family,

in the patience you show,

in the small things you do that speak louder than any “I love you” ever could.

You are a loving father,

a steady hand when I falter,

a calm presence when the world feels too loud.

You are, simply put,

the best human I have ever known.

So today, on our 22nd anniversary,

I want to say thank you —

for choosing me, for standing by me,

for loving me in your quiet, unwavering way.

Our love may not be perfect,

but it is real — it has endured, it has grown,

and it continues to be my greatest gift.

Here’s to us —

to every scar that made us stronger,

to every smile that kept us going,

to every tomorrow we’ll face together.

Happy 22nd anniversary, my love.

You are my heart, my home, and my forever.