அன்பின் தீ (The Fire Of Love)

என் நெஞ்சம் சோர்ந்தது — ஆனால் தளரவில்லை,

அன்பின் சுமையால் வலித்தது, ஆனால் உடையவில்லை.

மருந்து வாசம் மிதந்திடும் மாளிகையில்,

மனத்தின் ஓசை மாறாது நின்றது.

அவரின் வலி எனக்குள் ஊறிய தீயாய்,

என் உயிரை எரித்தது — ஆனாலும் ஒளி தந்தது!

அன்பு எனைச் சிதைத்தது, அதே அன்பு எனைச் சிரிக்கச் செய்தது,

கண்ணீர் விழுந்தாலும், கருணை மலர்ந்தது.

நான் நோயாளி அல்ல, நெஞ்சு கொண்ட வீரன்;

துன்பம் எனைத் தள்ளட்டும் — நான் மீண்டும் எழுவேன்!

பாதை முள் கொண்டது, ஆனாலும் நான் நடப்பேன்,

ஏனெனில் என் பாதம் அன்பால் ஆளப்பட்டது.

சில நேரம் ஓடிச் செல்ல மனம் சொல்லும்,

ஆனால் என் மகள்களின் ஒலி —

அது தெய்வீக கீதம் போல என்னை மீட்டெடுக்கிறது.

அவர்களுக்காக, அவருக்காக,

என் உயிர் தீயாய் திளைக்கட்டும்.

அன்பே என் சங்கிலி,

அதே அன்பே என் விடுதலை!

என் சோர்விலும் புனிதம் உண்டு,

என் துயரத்திலும் ஒளி உண்டு —

அது அன்பின்

 தீ,

எப்போதும் அணையாது!